inday

I thought Jay's ex-girlfriend was really out of our lives. But heaven only goes that I was wrong. Kakakasal pa lang naming nun when Jay received a uninamous text. "Meet me at the clinic." I had a stinking feeling in my butt. I told him not to go. It might in danger him. Pero sabi niya, ok lang daw because life is what we make. Tumahimik lang ako. Sabi niya, "Penny for you talks." But I didn't know what to say. Beggars can't be losers. Isa pa, worried talaga ako na baka yung girl yun. Jay said, "Can't got your tongue?" I tried to smile at him. Kahit di ako nagsalita, actions speak louder than works, di ba?

Be that as is may, umalis pa rin siya. I was out of the loophole. After a few hours, I called him on his cellphone. But my calls fell on Jeff's ears. Lalo akong nag-worry kasi I didn't even know Jeff. Sabi na nga ba di na dapat umalis si Jay. That's what I'm talking about it.

So I tried calling some friends who will help me find Jay. That's what friends are for naman di ba? But I just faced a blank mall. I had to do this alone. Nag-taxi na lang ako. Pero ang mahal na pala ng plug down rate.

When I got to the clinic, the security was really buffed up. Di basta-basta makakapasok. So I said, "I beg your cordon. I'm patient. It's my favorite virtue nga e. Nagduda yata yung isang guard. Hinawakan ako sa arm. The nerd! I shouted, "Don't touch me not!" Buti na lang the other guards were nice and said, "Come on, let's join us."

When I went inside, parang I've been there, done there. Nung walang nakatingin, nag-explore ako. Nakarating ako sa top floor and I had a bird's IQ of the clinic. I could not explain it but I was drawn to a room on the floor. Siguro Divine Intermission na yun.

Parang may narinig akong umuungol. I was thorn. Di ko alam kung aalis ba ako o papasukin ko. It made me stick in the stomach to think that Jay and his ex-girlfriend were there. I tried to tell myself to slower my expectations. But to tell with it! I had to strike while the iron is not. I had to hear the truth from the corpse's mouth. I barraged in. O my gas! Si Jay, naka-strap sa operating table, parang genie pig sa isang nakakatakot na experiment. He was on the cutting edge. He was bleeding. At ang doctor na nagpapahirap sa kanya, ang ex-girlfriend niya at ang bago nitong boyfriend, ang nurse na si Walter. Doon ko napatunayang blood is thicker than Walter.

Guess watch? Di ko alam kung paano ko nagawa pero I was able to search and rescue Jay. Siguro adrenaline brush na yun. Now, he's recovering. Nag-sorry siya na hindi siya nakinig sa akin. I know it's a better pill to swallow your pride so it's forgive and forget me not. All swell that end swell. I know we should kiss and put on makeup.

Ang ex-girlfriend naman niya at si Walter, nakakulong na. Detention is really better than cure. So the moral of the lesson is: if symptoms persist, insult your doctor.


*********************

It was jazz an ordinary day.

The skies were clear, the birds were chipping. Ang ganda-ganda ng araw! Nasa SM ako noon at katatapos ko lang mamili ng groceries. Timing naman nasa foodcore si Angel Locsin, nagpro-provoke ng movie nya. Grabe, andaming fans, pull-packed talaga! Dahil fans nya rin ako, nakipila na rin ako. Then suddenly, out of the loo, may bumulong sa akin ng "Indaaayyyyy. ...."

Huh? It sounded like a familiar sound. Who can it be now?

"Dodong!" sigaw ko.

Napalakas yata voice ko. Kasi the other fans turned their backs to their behind at napatingin sa amin. Sabi ko "Sorry, I didn't mean to be loud and proud." Hinawakan na lang ni Dodong ang kamay ko at lumayo kami from the crowd.

"Kamusta na Inday? Do you come here open?", tanong nya.

"Bihira lang, Dodong. I'm just droppings by. Ethnic ang schedule ko eh", sabi ko.

Memories came flushing in my mind. How can I forget to remember Dodong? Siya na may mata ni Piolo, dimple ni Aga, at bigote ni Rex Cortez. He's every woman's dreamboat. I was just starting my tour of duty kay ate noon nang unang makilala ko si Dodong. Contraction worker siya sa

ginagawang bahay sa tapat namin. Naging kami for a while then after that were not an item anymore.

"Tanghali na Inday. What did you say we have lunch together?" tanong ni Dodong.

"I don't mine" sagot ko.

Sa restaurant, nilapitan kaagad kami ng waiter. "What's your odor sir?", sabi nung waiter kay Dodong.

"Do you have porkshop?" tanong ni Dodong.

"Yes sir" sabi nito. "Our porkshop with a resistance to the teeth of boast of our chef. Domestic careful selection of pork with little fat of female liking is used. The exquisite cooking which

repeated trial and error and was completed. It also has healthy vegetables with salad

feeling fully", dagdag pa niya.

"And you mam?" sabay tingin naman sa akin.

Hmmm..mukhang masarap yung porkshop. Pero I'm cutting down on my carbon kaya pinigilan ko.

"I'll just have water, thanks. Liquidate diet ako eh."sagot ko.

Pagkatapos kumain, nagyaya si Dodong manood ng sine. Teka, teka, this is going too far. Besides, it's a long, long, way to run.

"Reality chess, Dodong. May asawa na ako, si Jay. As a mother of fact, I'm happily married" pagmamalaki ko. "Di na pwede yung tulad ng dati. Sorry pero I didn't expect you still

have more feelings than I expected. I don't want you getting the way. Past is fast. Therefore, cause and defect." dagdag ko pa.

Tumahimik sya. Parang may language barrel na namagitan sa amin... The seconds that passed seemed like fraternity. Di nagla-on, nagsalita na rin sya.

"I don't care less!" sigaw ni Dodong.

Shocks, give me a brake! The nerd ng taong ito para sigawan ako! To think it's his other woman that caused our separation to part. Kinabahan na ako. I felt speedbumps all over my body

and was having panic attach. Tinalikuran ko siya at nagmadali akong lumakad palayo, pero sumunod pa rin siya like a monkey on my butt. Hanggang sa makakita ako ng security guard. Biglang nawala si Dodong.

"Excuse me kuya, pwedeng magtanong?" sabi ko sa mamang guard.

"Of course miss, I can help you with my pleasure." sagot niya.

"Saan po ba ang exit? Could you point me to the right erection? I got lost in my eyes."

"Diretso lang."sabi niya. "Then turn right anytime with care."

"Thanks for your corporation" sabi ko.

Buti na lang nandun si kuya. Pero saglit lang, I smell something peachy. As I turned, nakita ko na namang nakasunod si Dodong! Delaying static lang pala kanina ang pag-disappear nya.

"Nyahahaha! You can run but you can hide, Inday. No matter where you go, there you are!" pananakot nya.

Oh no, is this the end? This is too much, I feel degradable. My world started falling afar. Then suddenly, Jay come from behind! Dodong was caught to the act! In the matter of minute, it's all over. I'm out of arm's way.

"Thanks Jay, my love.. But how did you.?" bago pa man ako matapos, sabi niya: "I was in the neighborhood. Fans din ako ni Angel eh. I heard you shout but at first I didn't give it a thought.

Pero nang makita ko kayong magkahawak ng holding hands, then I give it a thought. I know

something is a missed."

From then on, Dodong did not brother me again. In fact, he didn't even sister me. As in plutonic at wala na talaga. Pero kami ni Jay, heto, shoot sailing pa rin ang relationship. Lalo pa ngayon, open na kami sa isa't-isa at walang exhibitions. I feel I'm on cloud line.

A sister's Concession

Lately, I have not saved anything... 

I have not saved any amount, even a quarter of my salary. Nothing’s left. Nil.

I do not know why, though I know when it started. 

I rarely do the grocery. I often sleep and stay home the next days after payday.

I occasionally hand cash to mother. I do not even transfer funds to my other bank accounts and yet naught left in my payroll account.

I do not recall in particular how I waste my hard-earned money. 

All I know is I am currently materializing my plans of completing our household appliances including but not limited to personal gadgets and school equipments of my siblings. 

I feel good seeing them happy with their school related tools being completed.

I am satisfied seeing mother using her brand new clothes cleaning machine.

I smile to the fullest using my latest digital camera with flattering 8 by 16 mega pixels specs.

And it is cloud nine whenever I fulfill my siblings’ requests and favors.

Now, can I rest? Bet not.

Location: Training Room One

Mood: Troubled Tummy

hampaslupa

wala ka na sa main stream

puro ka pa fake scream

pati pa sa underground

hindi ka makarebound

kausap mo sarili

laging sinisisi

kumakapit sa panulat

wala kang kaibigan

mayro'n kang kaaway

sinisi pa ang dota

puro ka rin nota

puno naman ng bota binabaha mong kota

yadayadayada...

2011 State of the Nation Address of Pres Noy Aquino (an excerpt)


And to my beloved countrymen, my Bosses:


Over the years, the wang-wang had come to symbolize abuse of authority.They had no right to do this.
Do you want the corrupt held accountable? So do I. Do you want to see the end of wang-wang, both on the streets and in the sense of entitlement that has led to the abuse that we have lived with for so long? So do I. Do you want to give everyone a fair chance to improve their lot in life? So do I.


We have fought against the wang-wang, and our efforts have yielded results.
"As for business, who would have thought that the stock market would reach seven record highs in the past year?"
"Today we can see that our taxes are going where they should, and therefore there is no reason not to pay the proper taxes."
"We do not wish to increase tensions with anyone, but we must let the world know that we are ready to protect what is ours." 
"Let us stop pulling our fellow man down. Let us put an end to our crab mentality. Let us make the effort to recognize the good that is being done."
"Let us end the culture of negativism; let us uplift our fellow Filipinos at every opportunity."
"If you see something right, do not think twice—praise it." 

isa ito sa mga pinakapaborito at hinahangaan kong tula:

Lahat ng Hindi Ko Kailangang Malaman, Natutunan Ko sa Pelikulang For Adults Only

ni Jose F. Lacaba

(mula sa kalipunan ng Edad Medya: Mga Tula sa Katanghaliang Gulang)

Marumi ang pulitiko, pero malinis ang budhi

ng puta.
Ipokrito ang pari, pero may ginintuang puso
ang puta.
Nagpapaaral ng kapatid na magpapari
ang puta.
Namumutiktik sa putang ina at anak ng puta ang malaswang bibig
ng puta.
Nalululong sa droga ang anak
ng puta.
Ayaw ng putang ina na ang anak niyang babae’y masadlak
sa pagpuputa.
Ang unang tikim sa luto ng Diyos ay ipinapatikim
ng puta.
Bukas ang simbahan kahit madaling-araw tuwing magdadasal
ang puta.
Nagbubulungan ang mga manang na nakakasalubong
ng puta.
Ginahasa ng tiyuhin ang puta kung kaya siya
nagputa.
Talak ng kahirapan kung kaya nagputa
ang puta.
Hindi nagpapahalik sa labi
ang puta.
Kapwa puta ang mga kabarkada
ng puta.
Magandang lalaki ang nag-aalay ng tapat na pag-ibig
sa puta.
Masungit na ina ng magandang lalaki ang nag-aalok ng pera para lumayo
ang puta.
Kung binabaril ang bidang lalaki, yumayakap at tinatamaan
ang puta.
Tanging kamatayan ang tutubos at magpapatawad sa kaputahan
ng puta.
Sigaw ng puta: Pare-pareho naman tayong
puta!

      The night remains gloomy as it is for the past three weeks. Silence engulfs the whole town. The wind whispers its lamentations to the trees. Night birds cry in unison with the whining of wolves and laughter of bats. Their noises grow louder as they feel the evil's presence.

       Aroma of death once more spread like plague dominating the whole town. Distorted shadows appear one by one. Minutes from now their legion will be completed. Minutes from now, nightmare will again reign.

       In the nook of the street, a being leans against an oblique wall. He seems hiding and scared of something. He shivers with knees trembling and hair standing on ends every time he glimpses on that structure.

       Nil can be seen but this structure built in the midst of the town that frightens every creature. 

      The scaffold, built in the open space framed with huge timbers and venomous rope will be the hub of attraction any moment now.

      And he, a pale and shabby looking soul, is now waiting in the loud weeps of the odd shadows as they transform entirely into dreadful characters.

negosyo at extra income!!!

Naghahanap ka ba ng extra na pagkakakitaan?
Walang trabaho o walang mapaglagyan ng kita?
Imbes na ilagak mu yan sa kung anu-anong bisyo, halika na at mag-invest sa negosyong tiyak na kikita.

Huwag mag-alala, ang kumpanya ay rehistrado sa DTI at SEC.
Maaari kang magFRANCHISE ng negosyo sa maliit na halaga gayundin kumita ng ekstra.

nag-aalab makipagsanib sa mga lumang kaibigan kasabay ng pag-alon ng mga gunita.
El Niño'y kaylubha, tulo'y ang pag-inda'y kumalma kapara ng buhanging pinid, kaya naman ngayo'y nagsusumigaw nang

"DUDES/ DUDETTES AWTING NAMAN TAYO!!!"

pambihira

pambihira.. nice one bloggers!
tunay na pagkakakilanlan sa mundo ng net, ngayon pala'y nakalantad

salamat sa'yo!

sapagkat isang kaibiga'y nagmensaheng "___, ang galing mo buddy! nabasa ko blog mo."

tanong ko, "pa'no?"
"sinearch ko neym mo?"
"anung neym? buong pangalan? ung tunay?"
"uo buddy, tas nakita ko blog mo.. hanep galing."

tuloy.. nangiti at nahiya!

Flying mosquito –

Roaming around my shoulder
I hit it and killed.

==================================

Moans and weeps surround –

Adversity in the midst
of long battle range.

missed my page.. missed noting my disturb letters..

nakatutuwa

nakangingiti

nakagagaan ng kalooban ngayong ika'y muling nakaulayaw

KAHAPON

may katagalan din na tayo'y walang napag-usapan

.. sa iyo'y hindi nakapagkwento

.. ika'y nakaligtaan

NGAYON

nais magsuplong muli ng damdaming lubos na kumakawala

.. mga ideya, kaisipan at karanasang nagbabaga na nabusalan ng pagkaalipin sa salapi

.. nais na ibahagi ang isang taon na lumipas

.. taon na nagpatibay ng pagkakaintindi at paniniwala na marapat lamang hindi maniwala

BUKAS

magsusulat

magwiwika

magbabahagi (nawa'y maipagpatuloy) nang buhul-buhol na eksperyensya, istorya, karanasan sa pang-araw-araw na pakikipagtalsik-laway

My Call, My Affair (XboX Scripting)

Thank you for choosing me as your lover.

You treat me yours and I treat you mine.

And how may I please you today?

Oh, I am so sorry to hear that I'm losing you as a partner.

But don't worry, I'll be bitter in assisting you in this cancellation.

May I know the reason why you want to remove me in your life?

Let me just confirm, you want to turn off this love 'coz you're migrating to another lover?

If I may ask, didn't you enjoy your stay with me?

Have I given you connectivity issues for us to end as easy as this?

Are there any charges you blame on me?

Anyway, I'm glad I have given you everything you wanted,

though I'm really sorry to hear that you have been compromised BY someone else,
or should I say, WITH someone else.

Well, yes, I'm certain that this love doesn't warrant a lifetime affair

though I am firm we can still recover this game of love.

And instead of transferring your affection to another attention,

why not just take advantage of setting this attachment to a "bestfriend with benefits commitment?"

Where in we're merely friends but we act like lovers

or the best I can offer you is for us to be prepaid connected as latent friends, sounds good?

Oh, I see! I really feel bad you already made up your mind

and rather stay in discontinuing this relationship.

But anyway, thank you for connecting and coming in my life.

I enjoyed your phony love and had a great life with you through gold and silver.

Oh, just to let you know, I'm very aware of this love's terms and conditions that change is constant,

that each affair comes to an end, if it's not meant to be locked by Him.

For now, I guess we're all set.

I'll be better, a little bitter, but certainly will be over you..soon.

Thank you. And have a good life.

Goodbye!

mIsTaKeN iDeNtiTy

He stood in that corner, clear and sane

thinking of things they used to do

and the revels they used to share.

But then, life is so unfair that it ended up in pain.

A mother and a child

Love each other, so tender and mild

One hug from her makes his day complete,

One kiss from him makes she feel elite

Yet unlike all other relationships

that last a lifetime,

Theirs did not, for it ended up

in a pitiful crime.

For when the time he met this white crystalline peer

everything has changed on him, dear.

His world revolved in a wink of an eye

and things become new and different, but to goodbye.

This white crystalline powder which he thought a friend

brought him to depth of misery and pain.

Never had it brought him good deeds

nor companions ahead

for it gave him the feelings of superiority and vanity.

Obnoxious him, they say.

Hence no one wants to be his colleague

But for him, it’s fun to hear those hearsays

for it feels him hooligan in town.

In a sudden, this very day come.

Mother came in his room and did her everyday spell

It was hooey as it was,

and had always brought him to ennui.

She stood with arms akimbo

Wearing a turban in red and tattling non-stop.

Her voice, aloud and yet mellow

can be heard in the four corners of his room so stuff.

That voice, on the other hand

without thinking twice, goad him to action at command.

For him, she’s an enemy to reckon

Hence he sallied fourth against her

and stabbed her to death like a freshly sliced bacon

“Wheeng, wheeng, wheeng…”

Here comes the cop.

And when the investigations come

it voice out a hideous revelation...

“I didn’t mean to kill her

but she tattles and gnashing

like an insane, untame and savage

Big Black Wolf with eyes brilliant in red,” he uttered.

The investigators, out of findings,

was shocked by what he had stated.

‘Coz at the back where the woman stands ere her death,

was his huge black jacket hanging on the wall.

Suporta ng Kabataan… sa mga yugyog at kanta ni J. Lo

Matapos ang kanyang matapang na pagbubunyag at pagsisiwalat, ang alegasyong kidnaping, at ang pagtatangka di-umanong supilin ang katotohanan na gumawa ng ingay sa midya pati na sa iba’t ibang sektor, ngayon ay nagsalita na at naglabas na ng panig ang mayoryang mulat.

Sa kabila ng tapatan at harapan, iba’t ibang tinig ipinaririnig, samu’t saring boses ibinubulalas ng mga damdaming makabayan at makakapwa.

At ang panig ng kabataan – kay National Broadband Network-Zhong Xing Telecommunications Equipment (NBN-ZTE) deal star witness Rodolfo Noel “Jun” I. Lozada Jr.

Tuligsaan

    Sa “Harapan,” programang isinagawa ng isang istasyon ng telebisyon na may kinalaman sa pinakamainit at pinakamaanghang na isyu ng taon, ay pinagharap-harap ang mga apektadong sektor – nasasakdal, isinasakdal, simbahan, negosyante, at kabataan.

    At sa boses ni Alan Peters ng NUSP, naibahagi ang opinyon ng kabataan sa isyu. Nitong huli, nagkaroon ng pagkakataon ang mga manunulat pangkampus na makadaupang-palad ang 45-taong gulang na probinsyanong intsik.

    Sa isinagawang kumperensiya, ibinahagi ang ilang detalye ng proyektong lumobo ang presyo ng hanggang $329M, umano’y nag-uumapaw sa kumisyon at kikbak ng mga taong nasa likod nito.

    Patungkol naman sa panawagang patilsikin si Gloria Macapagal-Arroyo, mariing kinondena ni Lozada ang pagbibitiw ng presidente sa tungkulin at mas nais na itama ang pag-iisip ng nakararami (No, I’d rather check your mindset.). Tahasan din siyang umiwas sa pagbibigay ng kumento ukol sa pangulo.

    Ngunit mariin at makailang ulit niyang sinambit na kung nais makita ang pagbabago sa lipunan, mag-umpisa sa pagbabago sa sarili at sa puso. Naniniwala siyang kabataan ang magiging behikulo para sa katotohanan at ng katotohanan.

   

Aniya, “This talk will be planted seed in the right action. We are taking action because you yourself have changed.”

    Sa ibang banda, kabi-kabilang protesta at pag-iingay naman ang isinasagawa ng mga uhaw sa katotohanan ngunit tila bingi at manhid ang mga sangkot sa iskandalo at hanggang ngayon ay maladikya pa rin silang kumakapit at sumisiksik sa mas dikya nilang amo.

Ang sagot ng kabataan, “noise barrage.”

    Sabay-sabay at iba’t ibang paraan ng pag-iingay upang maipamalas ang pagkadismaya sa pagtatakip ng pamahalaan sa katotohanan ang isinagawa ng mga kabataan mula sa magkakahiwalay na unibersidad.

Nariyan ang pagbusina sa ngalan ng katotohanan ng mga taga-Ateneo de Manila, Miriam College, De La Salle Manila, College of St. Benilde at St. Scholastica’s College; pagsisindi ng kandila ng St. Joseph’s College; ingay ng tambol, busina at pangangalampag ng mga Thomasian; walk-out ng mga UPian; at pagtatali ng puting laso ng White Ribbon Movement at Health Alliance for Truth and Justice sa mga poste at pader ng Taft Avenue.

At si Tipoy? Dedma. Patuloy sa pagiging pasibo.

Pagyugyog ni J. Lo

    “There are certain things I did in my life that I would like to change. But whatever respect I have left for myself I want to keep it. I admit, mea culpa.” – Lozada sa pagdinig sa Senado.

     Makaraang gimbalin niya ang publiko sa pagharap sa liwanag at daan ng katotohanan, niyugyog ng kanyang mga salita at testamento ang mga pader na binabangga.

     Mula sa naunsyaming pagkidnap at pagtatangkang supilin ang mukha ng katotohanan, pagdawit sa iba’t ibang personalidad, pagpanig ng mga makakaliwa at makakanan, paggewang ng mga testimonya at tilamsik ng mga paratang, si Lozada ngayon ay nahaharap sa iba’t ibang kasong legal na isinampa ng mga di-umano’y “inosente at nakakaladkad lamang ang pangalan.”

     At hinggil sa pagbabansag sa kanya na isang bayani, iginiit niyang hindi siya bayani. Idinagdag pang ang iskandalong ito ay isang napakalaking krus na kailangan niyang ipasan.

     Magkagayon man, si Lozada para sa mga patriyotiko ay “ang tunay na mukha ng katotohanan.” Subalit ayon naman sa mga makaadministrasyon, partikular ang Kongreso ng Mamamayan, “kung si Lozada ang mukha ng katotohanan, tila tabingi ang mukha ng katotohanan” na inirerepresenta ang kuha nang larawan ng huli.

Unity walk for truth

     Sa kabila ng mga panawagan, tila minorya pa rin ang bilang ng mga nangangalampag at nakikisali sa mga kilos-protesta. Nangangahulugan kaya itong malabo pa rin ang hustisya para sa ating lahat? Sawa na nga ba ang tao sa paghanap at paghingi ng katotohanan? Sa pagmartsa at sama-samang paghiyaw sa mga lansangan at daan ng EDSA?

     Ayon kay Lozada, hindi lang pagpapatalsik kay Arroyo ang solusyon sa mas malalim na problema ng bansa, nangangailangan ito ng mas matinding pagsusuri at tamang pag-iisip.

“[We must be] guided by the right mindset with the right attitude…”

     At kung si Arroyo at kanyang gabinete ay ipinangangalandakang sawa na ang tao sa People Power at sinabi pang pagtatawanan na ang Pinoy ng buong mundo kung muling magtatangka, si Lozada naman ay hayagan pa ring naniniwala sa ganansya ng People Power na pinasinayaan ng mga Pilipino.

     Inilahad niyang huwag sayangin ang ganansya nito, huwag sayangin sa mga pansariling kapakanan.

“The People Power is one of the finest moment of the Filipino nation. It leaves a global phenomenon.”

“Don’t be tired of people power, be tired of people who are tired of people power,” giit niya.

     Patuloy na naninindigan at naniniwala si Lozada na may pag-asa pa para sa bansang ito at marami pang Pilipino na nagmamahal sa bayan.

     Para naman sa ilan na may mga pansariling interes at bahagi ng kultura ng korupsyon kaya’t patuloy na nananahimik, ang mga mulat at may pakialam lalo pa ang mga kabataan ay hindi hihinto sa pagmamatyag, pagkakamit ng tunay na katotohanan at patuloy na babasagin ang mga pader at haligi ng lipunang inaanay.

Hatol ng Puso

“Hindi ako makapaniwala na ang isang taong hindi pahuhuli sa pagbandera sa lansangan upang pigilan ang pagtaas ng presyo ng petrolyo ay siya ngayong makikiisa, mangunguna upang ipagtanggol ang isang magnanakaw!”

“Hindi siya magnanakaw. Hindi pa napatutunayan na isa nga siyang magnanakaw.”

“Kailan pa? Ano, hihintayin mo pa bang mahatulan siya? Duh! Think of it! Hindi pa ba sapat na batayan ang mga tao sa lansangan? Wake Up!”

“Wala siyang kasalanan, naniniwala ako. Lubha lamang gahaman ang mga nakapaligid sa kanya. Hindi makapaghintay ng panahon nila, kaya minamadali ang lahat.”

“Ano bang ideyolohiya iyan? Gamitin mo naman ‘yang kukote mo. Matalino ka ‘di ba? Bakit hindi mo matimbang ang mga bagay-bagay ngayon?”

“Kinukuwestiyon mo ba ang paninindigan ko? Ang panig ko? Hindi ba’t siya ang binoto ng higit sampung milyong Pilipino, nangangahulugan lamang iyon na mahal siya ng tao, na naniniwala sila sa kanya.”

“Naniniwala sa kanya? Ngayon, nasaan na ang sampung milyong taong sinasabi mo? Hayun! Nasa lansangan, nakikibaka, humihiyaw, mapaalis lamang siya sa puwestong sila rin mismo ang nagluklok.”

“Naroon sila sa dahilang nabulag sila ng mga gahamang nangunguna sa kanila. Kung napagbigyan lang sana niya ang mga ‘kaibigan’ kuno na nakapaligid sa kanya, ‘di sana’y walang malaking kahangalang nagaganap ngayon.”

     Ilan lamang iyan sa diskusyong naging mitsa ng aming pagsasama, nang relasyong inalagaan ng humigit-kumulang dalawang taon.

     Lubhang napakalaki ng epekto ng pangyayaring iyon – anim na toan na ang nakararaan –sa aming relasyon.

     Sinong makapagsasabi na ang usaping pampolitika ay makasisira ng isang relasyon? Na pati ang kani-kaniyang mga prinsipyo’t paninindigan ay kinailangang magbigay ng hustisya sa bawat usapin na sa huli ay ikinasugat ng aming mga puso.

     Nakatatawa ngunit totoo.

     Hindi ako maprinsipyong tao. Hindi ko hilig ang makisawsaw at pumanig sa kung anong diskusyon. Mababaw kasi ako. Liban na lang kung lubhang hinihingi ng pagkakataon, doon nailalabas ko ang sariling panig.

     Ngunit iba siya, ibang-iba. Ewan nga kung bakit nagustuhan at napakisamahan ko ang isang taong napakamaprinsipyo’t maidolohiya. Marahil iba siya, iba rin ako. Kung anong babaw ko, siya namang lalim niya.

     Hindi ba’t nakapagtataka kung paano kami nagtagal, lalong hindi rin nakapagtataka na ang mga katangiang iyon ang nakapaghiwalay sa amin.

     Ang sanay “date” ay nauuwi sa “debate.” Ang mga simpleng pag-uusap, nauuwi sa mainitang pagtatalo. Sa telepono, sa text, o kahit magkasama kami ay pinagtatalunan namin ang isyu. Hindi maihiwalay sa personal na relasyon ang pambansang isyu noon. Lahat naman ata ng tao noon ay namuhay nang pinag-uusapan ang kaso ng taon. Ganoon din kami, mas grabe nga lang dahil lubos naming pinersonal ang lahat. Kinukuwestiyon ko ang mga ideyolohiya niya, ganoon rin siya sa akin. Personalan na talaga..

     Anim na taon na nga ang nakalipas, kumusta na kaya siya? Ano na kaya ang lagay niya? Lumabas na ang hatol, ano kaya ang reaksiyon niya?

     Marahil labis siyang nagdaramdam, naghihinanakit sa pasya ng hukom tulad rin ng ibang deboto sa mahal nilang idolo. Na naparam naman ng pardon na ibinigay ni nano makalipas lamang ang ilang linggo.

     Anim na taon na rin kaming hiwalay. Simula noon ay natigil ang lahat sa amin. Sa isang iglap ang relasyon namin ay nauwi sa wala at wala rin sa amin ang nagsikap na buuin itong muli. Marahil lubos na natapakan ang prinsipyo ng isa’t-isa. Marahil lubos at kapwa kaming nasaktan. Mababaw!

     Anim na taon. Anim na taon ng lungkot, pananabik at panghihinayang. Panghihinayang sa relasyong sinira at pinaghiwalay ng isyung pampolitika. Kasong pinagtalunan, pinagtuunan ng pansin na sa huli ay lumamon sa aming mga pagkatao, higit pa sa pag-ibig na pinagsaluhan.

     Anim na taon mula noon, muling nagtagpo ang aming mga landas. Sa isang iglap nagbalik ang mga alaala, sumambuyo ang damdamin, hindi alintana ang panahong lumipas.

   

     Isang kaswal na bati para sa isang kaswal na pagkakataon. Sayang, ngunit hindi na maibabalik ang nakaraan. Hindi na maitutuwid ang iniwang gusot.

     Isang bati ng dating pag-ibig kaulayaw ng binuo niyang pamilya ang tuluyang nagwakas nang lahat sa amin, sa akin na naghintay at umasa sa maprinsipyong pag-ibig niya.

     Isang isyu. Isang kaso. Isang hatol.

     Dalawang puso. Dalawang tao. Dalawang taon.

     Winakasan… pinanghinayangan… ngayo’y tuluyang tinuldukan.

Sambahan

Sambahan. Simbahan. Moske.

Mga katawagan sa lugar kung saan ang mga naniniwala, sumasamba, deboto, santito at santita ay nag-aalay ng kani-kanilang mga panalangin at debosyon.

Isang sagradong pook para sa mga konserbatibo, na kabalintunaan naman para sa mga agresibo.

Nababalutan ang mga haligi ng bendisyon ng kani-kanilang mga Ama na sa pagsakop ng dilim ay nabebendisyunan naman ng kalapastanganan.

Banal

Sumilay ang bukang-liwayway – masigla, makulay. Namulat si Ligaya na wala sa tabi si Kano.

“Kano …!!! Kano …!!!” sigaw niya.

“Hayup talagang gurang iyon, iniwan na naman ako.”

Mula sa silid na iyon ay tinahak ni Ligaya ang daan palabas. Sa may tarangkahan ay nakatuod ang isang jaguar. Sinitsitan siya nito. Binati naman niya ito bilang tugon, saka inalok ng usok na hindi naman tinanggihan ng huli. Nagpatuloy siya sa pag-alis sa gusali.

Gabi. Lumipas na naman ang isang pahina sa talaan ni Ligaya. Unti-unti nang nilalamon ng dilim ang buong paligid. Panahon na muli nang paglabas ng mga nilalang ng dilim. Sa kanto. Sa eskinita. Sa looban. Sa dilim. Sa patay-sindi. Sa doon…

Doon sila nagtatagpo. Silang lahat na sa gabi lamang masisilayan. Na sa gabi lamang buhay, sa araw ay patay. Na sa gabi ay punung-puno ng sigla, sa araw ay tila may malubhang sakit kaya’t hindi makagulapay. Na sa gabi ay nagsisilbing bituin na kumikinang at nagliliwanag sa bawat eskinita, kalye at kanto. Sa araw nama’y tila pundidong bombilya na ayusin man ang istarter o palitan ang kabuuan ay hindi pa rin iilaw, hindi gagana.

Nobena

At lumatag na nga ang gabi. Oras na rin upang maglatag ang mga kababaihan at kalalakihan ng dilim – maglatag at magkalat ng kani-kanilang kamandag, enerhiya, lakas, espiritu at nakabibihag na lason.

Sa may hindi kalayuan ay maaaninag na ang ilan. Isa na nga rito ang may kakisigan, kataasan ngunit may pagkakulubot nang si Kano. Siya ay nasa katanghalian ngunit nalalapit na ring magdapit-hapon na edad. Isa siya sa pinagpipitaganan sa industriyang ito dahil dito na rin tumanda.

Walang babae, lalaki, binabae at nag-aastang lalaki na hindi nakakikilala sa kaniyang pwersa, liban sa mga bago sa industriya.

“Pssst…! Pssst…! Isa? Tayo (istilo/paraan)?”

“Sino?”

“Ako!” maangas niyang sambit.

“Ikaw?”

“Oo. Ako!”

“Sa tanda mong iyan? Mukhang…”

“Ehem! Miss, bakit hindi mo ako subukan? Ikaw rin baka magsisi ka.”

“Wala na bang iba?”

“Marami riyan pero sa palagay ko e wala nang mas gagaling pa kaysa akin,” pabulong niyang sinambit nang makalapit sa babae.

“Hmm… Ang tigas rin naman ng mukha mo ano, tanda?”

“Kano. Nicanor at your service,” saad niya sabay pisil sa nagsusumigaw na umbok ng dalaga.

“P*nye*a! Mabilis ka rin ah!” nawika nitong pagulat.

“Sandali! I-ikaw si… ikaw si Kano?” dugtong nito na biglang nakaramdam nang kakaibang sensasyon.

Kasunod niyon ay ang pagkislot ng mga katawan, pag-indayog ng sandali, paggiling ng mga alikabok habang nagsisilikas sa lugar na kinasasandalan ng mga hayok. Ang lamig ng gabi’y nadampian nang init ng pananabik. Ang mga tigang na lupa ay muli na namang nadiligan.

Samu’t-saring halinghing ang maririnig. Kaliwa’t kanang pagkislot, kaluskos at halinghing ang tanging mauulinigan. Malakas pa sa tunog ng kampana ang mga halik at indak ng magkakadaupang-palad. Bawat pag-igtad at pag-indayog ay sumasabay sa kaway ng mga kawayan. Mga kawayang tanging saksi sa bawat gabi ng negosasyon sa natatanging lugar na ito.

Sanktwaryo

Lumipas na ang oras. Lumikas na rin ang dilim. Nagpulasan na ang grupo ng puta – babae at lalaki – sa buong paligid.

Ang mabangis at malaswang senaryo kangina’y nagbabalik ngayon sa maamo at sagrado nitong anyo.

Linggo. Samu’t sari na naman ang naglalagos sa istrakturang ito. Bata, matanda, lalaki at babae ay masayang binibisita ang tahanan ng kanilang sinasamba, higit pa ang kanilang Panginoon. Malinis at sagrado ito para sa lahat ngunit lingid sa kaalaman ng mga manong at manang, santito at santita, at mga banal na aso na sa paglalim ng gabi ay nagiging isang napakalaking koral ito ng mga hayop na kumakawala sa nagbabanal-banalang mundo.

Sa may bukana ay nakatigagal si Kano, tila hindi nahapo sa buong gabing pakikipagniig sa kung sinu-sino.

Hanggang…

“Li…Linda?” pagkilala ni Kano sa isang babae.

Hinanap ng tingin ng babae kung saan nagmula ang tinig. Lumingon siya.

“Ako nga.”

“Linda, ikaw nga!” naibulalas ni Kano.

“Panoo mo…?” pag-uusisa ng babae na sinundan ng pagkagulat. “Nicanor? Nicanor, ikaw ba iyan?”

“Oo. Oo, ako nga. Matagal kitang hin…”

Pak… isang sampal ang sumambulat sa mukha nang huli.

“Linda, matagal kitang hinintay. Ang sabi mo babalik ka pero…” tumatangis niyang saad.

“Iniwan kita dahil ayaw mong magbago. Paano mo kami ng anak mo mabibigyan ng disenteng buhay kung ikaw mismo hindi disente ang hanapbuhay? Paano?” lumuluhang binigkas ni Linda.

“May anak tayo? Bakit hindi mo sinabi sa akin… na noo’y buntis ka? Bakeeet?”

Nagwala siya. Pumalahaw ang galit sa sarili. Patuloy ang agos ng luha habang naglalagos ang maruruming salita sa bibig.

Si Linda ay tigagal. Humihikbi at walang magawa sa naghuhuramentadong si Nicanor na dati niyang asawa. Sapo ang bibig ay pinipigil niya ang magkahalong awa at galit sa dating kabiyak.

“Sa… sabihin mo sa akin, ano’ng pangalan ng anak natin? Nasaan siya? Gusto ko siyang ma..”

“Li… Ligaya. Ligaya ang ipinangalan ko sa kanya.”

“Ligaya? Ha? Si… Ligaya? Hindeeeee………”